Podaci ispitivanja koje je Institut za pedagoška istraživanja sproveo tokom 2001. godine pokazuju da većina ispitanih učenika srednjih škola (Božičković, Petrović, Kadijević, 2001) i roditelja učenika osnovnih škola (Joksimović i sar., 2002) ima pozitivan stav prema uvođenju veronauke u škole, ali samo za one koji to žele, što znači da ne bude obavezan predmet. Na osnovu razloga kojima obrazlažu svoje stavove, može se zaključiti da su ispitani roditelji i učenici pre za religijsko obrazovanje sa opšteobrazovnim i vaspitnim ciljevima, nego za uvođenje u veru i formiranje religiozne ličnosti.
Brojni strahovi od veronauke, koji proizilaze iz istorijskog pamćenja sukoba različitih verskih tradicija, u kulturi postkomunističkih društava, trebalo bi da utihnu pred idejom da bi veronauka danas trebalo da znači duhovnu obnovu društva, ekumensku saradnju i poštovanje različitosti.
Veronauka kao deo reforme obrazovanja, pre pedeset godina bila je izbačena iz programa škole s namerom tadašnjih vlasti da vaspita omladinu koja će biti borbeno ateistička, međutim, projekat borbenog ateizma imao je negativne posledice po sebe samog. Na scenu ponovo stupa »duhovna moć«, za koju, prema istraživanjima, ima dovoljno mesta, ali pod uslovom da ne postane zatvoren sistem dogmi koji bi sam sebe urušio.
Cilj vraćanja verske nastave u obrazovni sistem danas, prema Službenom glasniku RS (2001:7), je »da se učenicima pruži celovit religijski pogled na svet i život i da im se omogući slobodno usvajanje duhovnih i životnih vrednosti crkve ili zajednice kojoj istorijski pripadaju, odnosno čuvanje i negovanje sopstvenog verskog i kulturnog identiteta«.
Naime, u procesu globalizacije, verska nastava bi trebalo da bude više povezana s vlastitim korenima i mogućnošču očuvanja vlastitog identiteta. To ukorenjivanje u funkciji verskog i nacionalnog identiteta »treba da se ostvaruje u otvorenom i tolerantnom dijalogu, uz uvažavanje drugih religijskih iskustava i filozofskih pogleda, kao i naučnih saznanja i svih pozitivnih iskustava i dostignuća čovečanstva.« (Službeni glasnik RS, 2001:7).
"Patrijahalno-Patriotsko-Pravoslavna zamlja"Kako lepo zvuci.
To je nemoguće ako se žene i devojke ne vrate na selo. Deurbanizacija je ključ repatrijarhalizacije. Nema patrijarhalnosti bez visokog nataliteta. Da bi natalitet bio visok, onda žene ne bi trebalo da budu obrazovane i zaposlene, niti da žive po gradovima, već kao neobrazovane, plodne seljanke da služe svoje muževe i gospodare na selu. Bez toga, to je samo utopija....
